Eva’s long way…

Vandaag zo’n 5 jaar geleden (een paar maanden na de geboorte van mijn zoon) ben ik begonnen met hardlopen. Ik wilde graag afvallen (had na de geboorte van de 1e een crash dieet gedaan en dat ‘mocht’ nu niet weer van mijn man). Deze keer zou ik het gezond aanpakken. De 1e keer rende ik fanatiek achter mijn man aan, maar na 500 meter hing ik over het 1e bruggetje dat ik tegenkwam en voelde mijn hele maaginhoud omhoog komen. Ik dacht dit doen we dus nooit meer.

Toch bleef het kriebelen, hardlopen was toch wel een sport dat ik goed kon combineren met mijn 3 kinderen en baan. Ik hoorde van Evi (app op de telefoon) en dacht dan gaan we dat eens proberen. Het beginnersschema traint toe naar 5km en was goed te doen. Het paste blijkbaar goed bij mij dat iemand mij precies vertelde wat ik moest doen. En het ging per week makkelijker moet ik zeggen. Na 5 km heb ik afscheid genomen van Evi en haar ingeruild voor lekkere muziek op mijn koptelefoon.

De weken werden jaren en ik zag alle seizoenen voorbij komen. Je kunt het je misschien niet voorstellen, maar er is niets zo lekker als rennen met hele hard wind en regen.
De afstanden werden steeds verder en ik waagde me af en toe aan een wedstrijdje. Ik merkte dat ik meer energie kreeg en minder vaak ziek was. Had ik een slechte nacht doordat mijn zoontje de hele nacht spookte, dan ging ik s ochtends eerst rennen en daarna kwam ik vol energie terug.
En daar plopte in 1 x het woord marathon op in mijn hoofd….het doel leek wel heel ver weg, maar ik kreeg het lastig uit mijn hoofd Op 20 april heb ik de stoute schoenen aangetrokken en me opgegeven voor de Berenloop op Terschelling. Iets wat hoog op mijn bucketlist stond. Gewoon 1 x….Het was pas in november dus ik had de hele zomer nog……

Ik ging fanatiek van start, vroeg op staan 20 km rennen en een weekje rust daarna (want ik dacht de spieren moeten na inspanning een week rust anders komt dat niet goed). De week erop weer 20 km rennen, maar wederom een hele week spierpijn. Eind juni was ik nog niet echt opgeschoten en ik dacht dit komt niet goed zo….
Van Merel had ik van mijn man gehoord dat ze heel goed was en ik dacht ik ga haar bellen. Na een telefonisch intake was ik nog enthousiaster. Hopelijk wilde ze me helpen. Bij de intake bleek dat ze er al helemaal over nagedacht had en niet snel daarna had ik het schema voor 1e 4 weken in mijn mailbox.

Het schema was helemaal uitgedacht, maar ik dacht sodeju, ik moet flink aan de bak. Was het helemaal niet gewend om soms 2 of 3 dagen achtere elkaar te rennen. Maar er zat ook genoeg tijd in om te herstellen. Dus ik dacht ik ga gewoon 20 weken precies doen wat Merel zegt en dan komt het vast goed.

De trainingen bleken goed te doen en erg gevarieerd, dat was nieuw voor mij, ik deed nl altijd het zelfde. De ene keer in het bos, dan weer interval, dan een lange duurloop op rustig niveau, wedstrijden, alles zat er in. Ook waren er af en toe dipjes, maar ik hoefde maar te appen of mailen: en daar was weer een passend advies.

Langzamerhand kwamen de langere duurlopen erin, af en toe heftig en intensief maar keer op keer herstelde ik sneller en sneller en kreeg ik meer vertrouwen. Ook was er veel aandacht voor voeding. Waar ik normaal nooit at tijdens trainingen, had ik nu maatwerkadvies wat ik per training en wedstrijd moest eten en drinken. En ook hier had ik weer veel profijt van, want ik herstelde sneller.

Langzamerhand gingen we richting november ‘d-day’. Er zat 3 weken van te voren nog een halve marathon in het schema. Pittig en spannend zou ik dan wel op tijd herstellen, maar ik moest nog een keer wedstrijdspanning voelen, wat eet ik van te voren, wat doe ik aan. Mentaal voelen wat ik allemaal op Terschelling tegen zou kunnen komen.

2 weken voor de marathon werd ik ziek: paniek maar ook bij dit mentale stuk heb ik veel begeleiding gekregen. Merel hamerde op vertrouwen en heeft mijn lijf zo getraind dat ik ver van te voren de km’s al in de benen had. Ik was er toen al klaar voor dus die 2 weken kon ik hebben.

En daar was D-day: De Marathon…5 minuten van te voren schoot door mijn hoofd: kan ik het nog wel? Zenuwen….Maar daar was het startschot en het ging los…
ik heb met ontzettend veel plezier en emotie de marathon volbracht. De benen waren zo sterk en getraind dat ik de heuvels amper heb gevoeld. Dit had ik al zo vaak gedaan. Ook het strand was geen onbekende, dat zat ook regelmatig in de trainingen. Wat was ik trots toen ik over de finish kwam. Maar dacht gelijk aan Merel ik was haar zo dankbaar, want zonder haar had ik het nooit gered.
Zo’n marathonavontuur is iets wat je niet snel vergeet. Voorlopig goed de tijd nemen om te herstellen, maar dinsdag ga ik naar Merel om voorzichtig eens te praten over een nieuw doel.

Eva Klat


 

BOOST-IT, in 6 weken een ijzersterke conditie.

Het verhaal van Miriam en Daniël.

Miriam: ‘Onder het mom ‘het is tijd weer eens wat vaker te gaan sporten’ heb ik mij aangemeld voor boost it! Zes weken lang veel trainen maar ook op gezonde voeding letten. Wat ik erg prettig vond waren de korte maar intensieve trainingen, de persoonlijke begeleiding en de voedingsadviezen. Ik ben een stuk gezonder gaan leven zonder veel te hoeven laten. De meeste trainingen waren slechts 30 minuten, geen tijd was niet langer een excuus.
Echter waren deze trainingen zo intensief dat je het ook niet veel langer vol hield. Het vele buiten sporten wat een optie was vond ik heerlijk. Verder sport je in een klein gezelschap onder professionele begeleiding. Qua eten is de regel 80% gezond en 20% lekker een goed streven, heel fijn want je mag dus best af en toe wat lekkers waardoor het makkelijker vol te houden is. Ook vond ik de opdrachten als ‘eet eens een week lang iedere dag een ander ontbijt’ leuke uitdagingen waardoor ik een stuk gevarieerder ging eten. Al met al heb ik de 6 weken boost it als heel positief ervaren. Ik ben weer een stuk fitter en zit lekkerder in mijn vel. En die paar kilo eraf is natuurlijk ook mooi meegenomen!’

Groetjes, Miriam


 

Het verhaal van Douwe ter Stege Wedzinga

Zomer 2012 – Ik begon ontevreden te raken over mijn gewicht. Toen 98,8 kg. Eigenlijk was ik niet alleen ontevreden over mijn gewicht, maar nog meer over mijn manier van leven en eten. Ik trok de conclusie: ik ga sporten. Misschien dat ik daardoor mijn eetgewoonte ook zou veranderen. Ik meldde me aan bij Sportief 90. Ik zocht namelijk geen sportschool waar je opgaat in de massa.

Ik had bedacht twee maal per week te gaan sporten. Eind augustus trok ik mijn sportschoenen aan en ging van start. Om meer resultaat te behalen, onderzocht ik de mogelijkheden van persoonlijke begeleiding. Onder de bezielende leiding van de Personal Trainers van Sportief 90 startte ik in november met Personal Training (PT). Mijn doel was om minder dan 80 kilo te wegen in juni 2013. Ik wilde weer toonbaar naar de Hoornseplas kunnen gaan. Dat zou betekenen bijna 20 kilo afvallen in 7 maanden tijd. Naast de tweemaal per week personal training werkte ik ook aan mijn eetgewoonte. Al snel bleek dat deze voor verbetering vatbaar was. Geen kant-en-klaar maaltijden meer en naast de drie hoofdmaaltijden, driemaal per dag fruit of iets vergelijkbaars. Eigenlijk geen dieet, maar een gezond eetpatroon. Het sporten was een nieuwe manier van bewegen voor mij. Kort en erg explosief, met veel variatie in de oefeningen. Voornamelijk gebaseerd op mijn eigen lichaamsgewicht. Dat vond ik erg zwaar. Toch bleef ik terugkomen. Het gevoel na afloop van de training was fantastisch! Je bent lichamelijk en geestelijk op een hele prettige manier moe.

Zeven maanden verder. Ik weeg 73,9 kilo. Mijn BMI is gezond. Mijn vet % is gezond. Ik ben weer gestart met mijn oude hobby hardlopen. Heb nieuwe kleding gekocht. Meer zelfvertrouwen. Ik vind het nu echt kicken om in de spiegel te kijken! De reacties van mensen die ik regelmatig bij Sportief 90 tegenkom, vind ik fantastisch. Bedankt daarvoor!

Ja, ik wil meer informatie